آب | پایگاه خبری یزد فردا

یزدفردا :شعر از اکبر علی بیکی از یزد


بـهـار و بوستان زندگی ، خرّم به آبست	بدون آب ، هـرجا ‏‎ ‎‏ بود ، آبادی خرابست
کویرخشک لَه لَه می زند از گرمی خورشید	‎برای ابـر‎ ‎‏ و باران سینه اش دائم کبابست
قنات امروزه از چاه عمیق ، افسوس ها دارد ‏‎ !	در انبار و به موزه منزوی دلـو و طنابست
پر از آبند اقیانوس و دریا ها ، به خشکی چه !	کمی از آب ها مطلوب شرب و صاف و نابست
گناهست ، آب و نان را مفت و بیهوده هدردادن	به اندازه که مصرف شد یقین دارم ثوابست
به آب کوثر و بر آبِ زم زم ، دل ببند ای جان	بسا آب حیات ازاین مقال و فصل و بابست
همه دانندقدرآب ونان را بیشک وشُکرش بجاآرند	چه حاجت این دو را دیگر به شعری درکتابست
زمین ازآب وآتش بیگمان یک‎ ‎نقطه خالی نیست	برای آدمیزاد این دو ، راحت یا عذابست
به ساحل هرکه آمد غافل از دیدار دریا نیست	تماشا کن ، نه دریا را نه صحرا را حجابست !‏
اگر مجهول و بی قدر آب نزد ماهی دریا ست ! ‏‎	معمّا را یکی افتاده بر خشکی جوابست !‏
به کامم شربت از زاینده رودم هست ، شکرحق	ز کارونم هوای نوشی از فیض سحابست ! ‏
عطش را با زلال آب زایل می کند (بیکی)	چـرا ، گاهی بجای آب ، دنبال سرابست ! ‏
نشاید گفت از آب و ، نگفت از تشنه و سقّا !	بسا خشکیده لب نزدیک بر رود پرآبست!‏